Zaterdag 5 aug: Muktinath – Jomsom

Vandaag is helaas alweer de laatste dag van onze trekking. Het is echt voorbij gevlogen!

Ondanks het feestgedruis, hebben we toch heerlijk kunnen slapen! Dit is de laatste keer dat ik een pannenkoek en omelet als ontbijt neem, dus ik geniet er nog even goed van! ๐Ÿ™‚

Vandaag is het zo’n 5-6 uur lopen en we lunchen pas weer op de plaats van bestemming: Jomsom.
De eerste 3 uur dalen we nog een stuk. Mijn voeten zijn er een beetje klaar mee en beginnen pijn te doen. Gelukkig hebben we na die 3 uur een korte tea-break bij hotel Hill Ton! Haha! Grappige woordkeuze!

Daarna lopen we verder en is het nog 2 uur vrij vlak. We lopen langs een grote rivier.

Er is alleen nog een klimmetje. Niet perse nodig, maar we snijden er een flink stuk mee af. Onze gids neemt wel het gewone pad, maar 1 van de dragers neemt deze short-cut, dus wij gaan achter hem aan.
Stom, stom, stom!
Dit blijkt een heel stijl stuk, waar enkelen van ons veel moeite mee hebben. Gelukkig komen de dragers aangesneld om ons (alweer!) te redden!
‘Stomme toeristen!’ hoor ik ze denken.. Maar we zijn in elk geval weer boven. Een beetje spanning in deze relatief gemakkelijke dag!

Vandaag komen we – in tegenstelling tot de voorgaande dagen – veel toeristen tegen. Bijna allemaal beginnen ze net aan hun trekking. Als ik hen zie, voel ik me heel stoer en sterk. Dat hebben we toch maar even geflikt!
En zij hebben waarschijnlijk geen flauw idee wat ze te wachten staat… Succes! ๐Ÿ˜‰

We komen weer bij het punt uit, waar we op de heenweg de rivier overgestoken zijn op een trekker. De gidsen inspecteren de rivier uitgebreid. Kunnen we hier te voet doorheen? Het water staat wel wat lager..
Ze overleggen met elkaar en met onze reisleider. Het lijkt onmogelijk.
In overleg met ons besluiten we toch weer de trekker met aanhangwagen te nemen. Het kost ons 100 rupies per persoon. Dat is omgerekend ongeveer 1 euro… Waar gaat het over?! Veel beter plan! We beginnen het al bijna leuk te vinden!
We komen bijna vast te zitten in de rivier en dreigen om te vallen. Maar na deze reis, kijken we nergens meer van op!

Hierna is het nog een klein uurtje lopen. Het is hier alleen heel anders dan de vorige dagen. Langs de rivier waait het keihard.
We worden bedolven onder zand en stof. Met een grote zonnebril op en een doekje over ons neus en mond, leggen we ook deze laatste meters nog af.

We tellen af… Yes, Jomsom! Nu nog op zoek naar het hotel. Jaaaa! Daar is het hotel! We made it!!! High five allemaal!

We maken nog een paar leuke ‘we made it’ foto’s en ploffen dan neer in het restaurant van het hotel en gaan dan eten!!
En daarna installeren we ons in de kamer en nemen 1 voor 1 een warme douche. Heeerlijk!!

1 van de porters komt met verse appels en peren aan! Wat lekker zeg! Al 2 weken hebben we geen vers fruit, vlees of alcohol gehad. Oh ja! En geen internet en (bijna) geen telefonisch bereik. Van de alcolhol blijf ik nog even af, maar de rest is te verleidelijk! ๐Ÿ˜€

’s Avonds hebben we nog een Afscheidsetentje met de gidsen en porters.
We genieten van een heerlijke maaltijd!
Reisleider Peter houdt een mooie speech en met pijn in ons hart nemen we afscheid.
Wat een lieve, mooie mensen. Wat een helden! Wat zijn we deze mannen dankbaar voor deze fantastische ervaring en voor het meermaals redden van ons leven. We vergeten ze nooit meer!

What a journey……

Ik krijg nog een hoop foto’s, dus die krijgen jullie allemaal nog te zien.
Zoiets als dit is eigenlijk niet met woorden te beschrijven..
En ik ga nog even een nabeschouwing en mijn lessen van deze reis op papier zetten, dus die komen er nog aan. Maar nu zijn jullie in elk geval een beetje op de hoogte van mijn avonturen. Tot nu toe… ๐Ÿ˜‰

Namaste! Veel liefs Irma

Donderdag 3 aug: Samar -Tetang & vrijdag 4 aug: Tetang – Muktinath

Vandaag een korte dag! Vandaar dat we ietsje uit mochten slapen. Sara en ik hebben vannacht allebei niet goed geslapen, waarschijnlijk door alle hectiek gisteren.

We ontbijten om 8.00 uur en ik neem vandaag buckwheat bread met een omeletje

De tocht van vandaag zou maar 3 uur zijn. Maar goed, dat hebben we vaker gehoord.. Wij noemen dat 3 uur ‘Nepali time’. Ik reken dus maar op 5 uur lopen.. ๐Ÿ™‚

De afgelopen 2 dagen heb ik wel een beetje last van mijn knieรซn bij het dalen. Vandaag zou bijna alleen maar dalen zijn, dus ik maakte me een beetje zorgen hierom.
Gelukkig viel het vandaag heel erg mee!

En voor het eerst is 3 uur ook echt 3 uur! We komen om 12.30 uur al aan in Tetang.

Wat een prachtig guest house!! 5 sterren vergeleken met de andere plekken waar we hebben gezeten!
Met ’24 hour shower’! Zie foto. Wat ze er dan alleen niet bij zetten is of het wel een hot shower is.. ๐Ÿ˜‰
Maar gelukkig wel! Ik voel me topfit, heb een prachtige kamer met Sara en zit nu lekker buiten in het zonnetje te wachten op een overheerlijke lunch.

We zouden vanmiddag de zoutmijnen en een dorpje bezoeken, maar de rivier staat zo hoog en is zo wild, dat we er niet kunnen komen. Dan maar verplicht niks doen! Prima. ๐Ÿ™‚
We hebben een middagje voor onszelf. Na het eten gaan we eerst douchen. Wat kan dat een genot zijn zeg! Wow!
Soms zijn dingen voor ons zo vanzelfsprekend.. Wat hebben we het toch ongelofelijk goed. Dat realiseer je je hier elke dag weer. Er is hier zoveel armoede. Heel heftig om te zien..

Na het douchen gaan Sara en ik lekker slapen. We slapen bijna 2 uur. Toch moeier dan dat we dachten..

Daarna ga ik nog even lekker zitten schrijven. Ik heb zoooo veel ideeรซn! Wat bijzonder is dat toch, dat alles weer gaat stromen als je rust neemt en tijd hebt.
Over al mijn ideeรซn vertel ik jullie later. In Nederland ga ik gelijk eea oppakken! ๐Ÿ˜€
Ook wel weer zin in! Maar eerst nog even lekker genieten van de laatste dagen van de trekking!

 

Vrijdag 4 augustus:

Wow, over 1 weekje zijn we alweer thuis! Wat is de tijd voorbij gevlogen zeg!
Nog 2 dagen lopen en daarna nog 1 dag in Pokhara en 2 in Kathmandu.

Vandaag schijnt ook weer een heftige dag te worden. We gaan 1000m stijgen. Dat is op zich niet heel raar, want dat doen we in totaal bijna elke dag. Nu is het alleen 1000 hoogtemeters in 1 stuk. Dat betekent: Bijna 3 uur lang stijgen. (Nepali time)

We ontbijten dus vroeg: 6.45 uur.
Een appelpannenkoek en een groente-omelet. Daar moet ik wel even op vooruit kunnen!
We kunnen namelijk bij aankomst pas lunchen en dat zal niet voor 14 a 15.00 uur zijn.
Na het ontbijt vertrekken we. Ik ben weer benieuwd wat we vandaag allemaal gaan tegenkomen!

Het eerste deel gaat me goed af. Ik ga (zoals elke dag) super langzaam, maar steady. Zo komen we er wel!
Een aantal mensen hangt graag achter mij, juist omdat ik zo lekker langzaam, maar wel een heel stabiel tempo loop. Ik probeer mijn hartslag onder controle te houden, maar op sommige, stijle stukken, is dat niet te doen.

Halverwege de klim begint het te regenen. Shit, dat kan er ook nog wel bij! We stoppen om onze regenkleding aan te doen en een hoes over onze rugtas te doen.
Met die regenkleding aan en capuchon op, krijg ik het ineens heel benauwd! Ik hoor mezelf hijgen in die capuchon en raak een beetje in paniek. ‘Rustig ademen, Irma.’ hoor ik mezelf zeggen. ‘Dit zit allemaal in je hoofd.’
Ik stel mezelf een beetje gerust, maar het ademen blijft lastig. We zitten inmiddels ook weer bijna op 4000 meter hoogte, dus dat speelt natuurlijk ook gewoon mee.
Even een korte stop om een beetje bij te komen en daarna weer door!

Na uur 4 uur en 40 minuten klimmen (ipv de geplande 3 uur) bereiken we de top! Jippie! We did it!! En vanaf hier alleen nog maar naar beneden. Dat ging een heel stuk sneller en daarmee halen we wat tijd in.

We komen dus wel rond 14.45 uur in het hotel in Muktinath aan.
Er gaat in Muktinath weer een heel nieuwe wereld voor ons open! Muktinath is een pelgrimsoord, dus veel mensen reizen af naar deze stad. Het is hierdoor dus ook aanzienlijk beter ontwikkeld dan de afgelopen dorpjes die we hebben bezocht.

Er staan hier 2 grote tempels: 1 voor de hindoes en 1 boeddhistische tempel. Heel mooi om te zien hoe deze 2 geloofsovertuigingen gewoon naast elkaar kunnen bestaan!
We zien allerlei mensen: Veel Indiรซrs en Nepalezen, maar ook andere pelgrims, toeristen en trekkers.

Het lijkt als we aankomen net alsof we in een soort westernfilm beland zijn!
We worden bijna omver geracet door de mannen op pony’s. Er blijkt een groot festival aan de gang te zijn.
Eerst lunchen, dan maar een op onderzoek uit!
Er blijkt zelfs WiFi te zijn! Als enige blijf ik eraf. Ik stel het nog even uit. Zie zelfs een beetje op tegen al die berichtjes en mailtjes. Dus ik geniet nog even van mijn rust. Goed he?! ๐Ÿ™‚

Als we bij het festival gaan kijken, blijkt er vanalles te doen te zijn: O.a. gokspelletjes, paardrijden, voetbal en boogschieten.

Leuk om te zien allemaal! Maar nog leuker: Shoppen!!
We kopen wat souveniertjes, een klein cadeautje voor de gidsen en dragers en een prachtige sjaal van yak-wol voor onszelf.

Daarna gaan we terug naar het hotel en ploffen uitgeteld op bed neer. Nog even bijkomen voor ons laatste dagje. Morgen schijnt niet zo heftig te zijn. Maar goed, hier in Nepal weet je het nooit… ๐Ÿ˜‰

Na het eten feesten de festivalgangers nog flink door. Ook in de bar van ons hotel!
Ze draaien Nepalese en Westerse muziek, zingen en dansen.
We worden uitgenodigd om mee te doen, maar aangezien wij al aardig moe zijn en zij al aardig dronken, besluiten we heel verstandig hiervoor te bedanken en ons bedje op te zoeken.
Gelukkig houden ze rond 23.00 uur op en kunnen we lekker slapen. Good night!

Woensdag 2 augustus: Sara’s verjaardag EN 1 van de spannendste dagen van mijn leven!

  1. Ghami – Samar

Om 6.45 uur ging de wekker.
Het eerste wat ik deed is Sara een grote verjaardagsknuffel gegeven! Wat een mooie plek om jarig te zijn!

Om 7.30 uur hebben we met z’n allen gezongen voor Sara en een lekker ontbijtje gehad. Vanavond gaan we het echt vieren.
Om 8.30 uur zijn we vertrokken.

De eerste helft tot aan de lunch om 13.00 uur was heel fijn. We hadden prachtig weer!
Het gaat zo hard hier, dus ondanks het smeren, ben ik aardig verbrand/ verkleurd.

Na de lunch zou het nog maar 2,5 uur lopen zijn, maar dit tweede deel was echt verschrikkelijk.

Het begon allemaal heel leuk. We hebben gave Springfoto’s gemaakt bovenop een bergpas.

Daarna moesten we een stuk naar beneden door een dal. Aan de overkant zagen we al dat ze met ‘wegwerkzaamheden’ bezig waren. Dat gaat hier wat anders dan in Nederland.. Ze waren met 2 graafmachines bezig een hele nieuwe weg uit te graven. Ze graven dus gewoon midden op een berg, langs de afgrond een stuk uit de berg en dat is de weg.
Met gevaar voor eigen leven zitten die mannen in de graafmachine.
Deze nieuwe weg liep echter net boven het gewone pad, wat oa voor voetgangers en pony’s werd gebruikt. Maar door het graven was die hele weg bedolven onder zand en rotsen. Dit was de enige weg naar onze bestemming toe! Shit! What to do??

Silva en ik zeiden gelijk al dat we daar niet langs gingen. Dat was echt levensgevaarlijk namelijk. Er was geen (goed begaanbaar) pad meer en er vielen telkens stenen en zelfs hele rotsen naar beneden. Ook onze reisleider Peter gaf aan dat hij er niet langs wilde gaan.

We liepen door naar beneden om de boel verder te inspecteren. Was er een andere mogelijkheid omhoog?
Aan de overkant zagen we wel Nepalezen de weg oversteken en proberen het pad weer begaanbaar te maken. Alleen al hun zien struggelen maakte me heel bang. Wat als ze zouden vallen of er een rots naar beneden zou komen?

Eenmaal beneden, bleek er geen andere mogelijkheid te zijn dan toch langs de afgrond te klimmen. Of we zouden helemaal terug moeten en dat zou bijna een hele dag kosten.

We zijn er dus langs gegaan, maar het was echt doodeng. Als je zou vallen zou je zeker honderden meters naar beneden storten! Of als je geraakt zou worden door een steen.. Dat zou ook einde oefening betekenen..

De gidsen, maar ook de porters hebben ons zo goed geholpen! Met gevaar voor eigen leven hebben ze ons naar de overkant geholpen.
Opgelucht & bang tegelijk. Me realiserend hoe kwetsbaar we zijn en hoe we door het oog van de naald zijn gekropen, werd ik helemaal emotioneel.
Achter mijn zonnebril heb ik een paar traantjes gelaten. Wat zou Chris hiervan vinden? Gekkenwerk eigenlijk..

Nog een beetje van slag liepen we verder. En of het nog niet genoeg was geweest, moesten we daarna nog een heftige rivier oversteken en ben ik later nog gevallen. Uitgeput en van slag moesten we nog een stuk dalen. Het was eigenlijk vrij makkelijk begaanbaar terrein en er was een soort trap van rotsen naar beneden. Ik hoorde mezelf denken: ‘Oh, relaxt! Een trap! Makkelijk! Die hebben we thuis ook. Dit kan ik!’
En daar lag ik ineens.. Op de trap lagen namelijk ook een hoop kleinere steentjes, waar je zo over heen glijdt.
Met een kapotte knie en de tranen in mijn ogen, stommelde ik verder.

Uiteindelijk kwamen we om 18.30 uur doodmoe bij ons guesthouse aan. Wat een heftige dag zeg.. Met alle emoties en toch weer 10 uur onderweg geweest.

Maar wat zijn onze gidsen en dragers ongelofelijk behulpzaam en lief! Niet alleen riskeren ze meerdere keren hun leven voor ons, maar ook ’s avonds stond ons (of eigenlijk Sara) nog een leuke verrassing te wachten!
Na het eten het eten bleek dat ze allemaal cadeautjes hadden gehaald voor haar! Ze hebben helemaal niks en kwamen toch met cadeautjes voor Sara aan!

Het was een hele ceremonie! Het licht ging uit en ze kwamen met een hele taart die we in 17 stukjes hebben gedeeld. Onze hoofdgids Om beet het spits af en legde uit hoe verjaardagen in Nepal worden gevierd:
Hij smeerde een mix van rijst en yoghurt op haar voorhoofd voor veel geluk, gaf een cadeautje en deed een mooie sjaal om haar nek. Daarna kreeg ze een bloemetje en wat geld. Na hem deed de assistent gids hetzelfde en daarna alle dragers. Het was prachtig! Zowel Sara als ik moesten een traantje laten van ontroering.
Hierna heeft Silva ons cadeau aan Sara gegeven. We hebben een prachtig boek over het Mustang gebied aan haar gegeven als herinnering.
Daarna werd er gezongen en gedanst, we aten ons taartje op en daarna gingen de meeste mensen naar bed. Het was inmiddels bijna 23.00 uur en iedereen was gesloopt van deze heftige emotionele dag.

 

Maandag 31 juli: Lo Monthang & dinsdag 1 augustus: Lo Monthang- Ghami

Heeerlijk geslapen vannacht! Gisteren wat dingen op een rijtje zetten en die readings nog eens terug luisteren heeft me duidelijk opgelucht! Ik ben maar 1x wakker geweest om te plassen en kon even niet in slaap komen. Ik heb weer zoveel ideeรซn! Alles is weer gaan stromen. Snel alles even opschrijven en terug in NL ga ik er gelijk mee aan de slag!

Vandaag hebben we een extra dag in Lo Monthang. De meesten gaan wandelen naar een nabijgelegen dorpje, waar oa nog een klooster en grotten te bezichtigen zijn. Een wandeling van 4-5 uur.
Morgen hebben we echter een heel lange dag, waarbij we eigenlijk 2 etappes in 1 keer gaan lopen, van zo’n 8 a 9 uur (!!).
Ik besluit dus mijn energie en voeten te sparen en neem een ‘rustdag’.

Er is gelukkig genoeg te doen, dus ik hoef me zeker niet te vervelen!
Na het ontbijt nemen we een ijskoude douche, doen we een wasje en om 10.00 uur staat mijn pony en horseman klaar! Super leuk! Dat is alweer een paar jaar geleden!

Te paard ga ik naar hetzelfde stadje en de grotten. Wat een gave ervaring!
In totaal heb ik wel 3 uur gereden, dus ik voel het wel aan mijn beentjes. En zadelpijn!! Haha! But it was worth it!

’s Middags ga ik samen met Elaine & Silva op zoek naar een cadeautje voor Sara. Die is woensdag jarig. We vinden een prachtig boek met foto’s en informatie over de Mustang. Dat is een leuke herinnering!

Naast het cadeautje, gaan we in deze grote stad ook op zoek naar een echte, lekkere koffie! Die moet hier wel te vinden zijn! Even wat anders dan die oploskoffie..
We vinden een leuk plekje en bestellen 2 cappuccino en voor mij een caramel latte. Heeeeerlijk! We genieten intens en wandelen daarna weer verder door het leuke stadje.

Het is prachtig om te zien hoe deze arme mensen het leven toch zo leuk maken. Iedereen is lief, vrolijk en zingt. Alle mannen zitten gezellig met elkaar te kletsen en de vrouwen doen hetzelfde.
De mensen doen hun best om er altijd verzorgd uit te zien en het is een kleurrijk geheel.
Als je een trekker langs ziet komen, is deze 9 van de 10 keer helemaal versierd en knalt er vrolijke muziek uit.
Je wordt er zelf helemaal blij van!

Dinsdag:
Ook vannacht heb ik weer heeeeeelijk geslapen! Vannacht ben ik er niet 1 x eruit geweest. Ik slaap eigenlijk zelfs beter dan thuis..
Ik denk dat dat komt doordat ik hier niet continu al die prikkels heb. Toch vaak een lichte stress van het werk, iets te druk, continu mail, telefoon, appjes, etc.
O ja, en die kleine kat natuurlijk! Muis laat me ook nooit echt doorslapen. Hopelijk kan Chris wat strenger zijn en Muis een beetje ‘heropvoeden’ nu ik er niet ben..

En we zijn hier natuurlijk lekker actief en de berglucht doet me enorm goed!

Gelukkig maar dat ik zo goed slaap, want vandaag schijnt echt een horrordag te zijn. Misschien nog wel zwaarder dan dag 2.

Er gaan vandaag dan ook 3 mensen niet mee. Vanwege blessures durven zij de tocht vandaag niet aan en gaan zij met de Jeep naar onze volgende verblijfplaats.
Ook onze grote tassen kunnen met de Jeep mee, dus de dragers hoeven niks te dragen.

Ze bieden dus aan om met onze dagrugzak te lopen. Aanvankelijk sla ik het aanbod af, maar al snel bedenk ik me.
Ik hoef niet stoer te doen.. Niks te bewijzen. En ik heb geen idee wat me nog te wachten staat.
Bovendien lopen er nu dragers mee die zonder tas lopen. Dat slaat ook nergens op. Zij zijn veel sterker en meer bedreven dan wij. Dus ook ik sta mijn tas af.
Het is een flinke toch met 3 grote bergpassen, waarvan er 2 boven de 4000 meter zijn. Op die hoogte is het zuurstofpercentage ongeveer 60% van wat wij op zeeniveau hebben. Dat merk je wel.

De eerste helft ging eigenlijk heel lekker. Ik voelde me topfit en zonder rugzak leek ik bijna wel te zweven! Haha!
Wat ook enorm hielp, was het mooie weer en de prachtige omgeving. Het was net alsof we in de Alpen liepen.

Ook dat rustdagje van gisteren heeft me goed gedaan! Alhoewel ik wel een beetje zadelpijn heb.. Haha!

Halverwege de tocht, stoppen we bij een grote Gompa, een boeddhistische tempel, voor de lunch.
Terwijl het eten gemaakt wordt door onze dragers, bezoeken wij de tempel.
Er zitten veel monniken, die aan het zingen zijn. We kijken wat rond en krijgen een rondleiding door het prachtige gebouw, wat al 1300 jaar oud is! Ongelofelijk dat het nog in zo’n goede staat is!

We eten een vegetarische mie-soep en ik drink een kopje koffie. Ik heb een beetje hoofdpijn, dus misschien knap ik daar wat van op.

Na de lunch lopen we door. Het is nog een aardig eind.
Om 8.00 uur vanmorgen zijn we vertrokken en uiteindelijk komen we om 18.00 uur pas aan.

Het was een onbeschrijfelijk mooie tocht! We durven het bijna niet aan de ‘thuisblijvers’ te vertellen..
En de zwaarte viel me heel erg mee. Ook omdat ik op het ergste voorbereid was. Alleen laatste uur vond ik heel zwaar (maar volgens mij is dat elke dag zo.. ongeacht hoe lang de dag is). Ik had hoofdpijn en we moesten nog een flink stuk dalen. Mijn beide knieรซn deden hierbij pijn.
Daarna moesten we weer een stuk omhoog en zo kwamen we weer in Ghami aan, waar de 3 mensen die met de Jeep zijn gegaan op ons stonden te wachten. O ja! En de warme (!!) douche!
Dit was de 2e keer dat we konden douchen deze 13 dagen.

We hadden wel mega honger namelijk, dus ik heb een lekkere pasta gegeten en een appeltaartje gedeeld.

Daarna lekker op tijd naar bed, want morgen hebben we ook weer een lange dag voor de boeg. En de hoofdpijn werd alleen maar erger.

‘Morgen weer beter!’ zoals Chris en ik altijd heel positief zeggen. ๐Ÿ™‚

Zaterdag 29 juli: Ghami-Tsarang & Zondag 30 juli: Tsarang – Lo Monthang

Zaterdag:

Heeerlijk geslapen vannacht! Een lekker lange nacht gemaakt, dus ik voel me eigenlijk topfit. Durf het haast niet te zeggen, aangezien verder eigenlijk iedereen klachten heeft of heeft gehad. En even afkloppen natuurlijk, want we zijn er nog niet…

Helaas heeft niet iedereen zo goed geslapen. Het is namelijk niet meer opgehouden met regenen. En de kamers boven bleken niet bestand tegen zulke heftige regen. 1 van de mannen sliep boven en hij werd om 4 uur wakker van de regen op zijn bed. Hij is anders gaan liggen en heeft geprobeerd door te slapen. ’s Morgens bleek het echter 1 groot zwembad in zijn kamer en op de rest van die verdieping. Zijn spullen waren nat en zijn tablet die bovenop lag doet niks meer.. Balen zeg!

Het bleef regenen, dus we hebben onze regenspullen zeker niet voor niks meegenomen! De eerste uren liepen we door de regen. Een stuk minder prettig, maar gelukkig was iedereen goed voorbereid. We zijn eerst langs de medische post gegaan omdat iemand hartritmestoornissen had. Gelukkig bleek alles alweer wat rustiger tegen de tijd dat we daar aan kwamen.

Het eerste stuk was weer een pittige klim. Het ging me vandaag wel een stuk makkelijker af dan de afgelopen dagen. Zal ik dan toch echt fitter worden?! ๐Ÿ˜‰
Tegen de middag stopte het gelukkig met regenen. En verder was het een relaxte, mooie tocht en brak zelfs het zonnetje door. Ik ga bruin worden!!

Om 14.00 uur kwamen we al in Tsarang aan. Als lunch weer een vegetarische Dal Baht. We eten hier in principe geen vlees of vis. Niet alleen vanwege het geloof, maar vooral omdat je niet weet of het eten hier vers is. En daar wil je hier echt geen risico mee nemen!

’s Middags ging de groep het dorpje en een klooster bekijken. Ik ben zelf lekker een middagje op de kamer gebleven. Even rust. Even geen mensen om me heen, maar lekker niks doen, een beetje schrijven en een beetje lezen. Wat kan dat fijn zijn zeg!

Aan het einde van de middag/ begin van de avond hebben Sara en ik bij de gidsen en de mensen van het guesthouse in de keuken gezeten. Dit was echt super leuk!
Ongelofelijk knap hoe ze in zo’n klein, primitief keukentje, met maar een paar basisproducten, zulke heerlijke maaltijden in elkaar kunnen zetten! Van Nepalees eten tot pizza, verse springrolls, etc etc.
En iedereen helpt mee: Mannen, vrouwen, kinderen. Vaak maken de dragers ook ons eten of helpen ze mee.

We hebben ook de leukste gesprekken gehad in de keuken. En ze hebben veel humor, zingen en dansen graag. Heerlijk volk!
Wat een fijne avond!

Zondag:

Pfff.. Nu heb ik een keer slecht geslapen.. Onze bedden stonden heel scheef, dus we rolden er bijna uit. En ’s nachts begon het weer heel hard te regenen. Dat maakte enorm veel lawaai op het golfplaten-dak en na de enorme lekkage van gisteren, was ik heel bang dat het hier ook zou gaan lekken.

Ik voelde me niet zo lekker en ben ook vaak ’s nachts een beetje verkouden. Gelukkig trekt dat in de loop van de ochtend weer weg.

Om 6.00 uur kon ik echt niet meer slapen. Maar heb was mega gehorig, dus wat kon ik doen? Ik heb zo stil mogelijk mijn boek onderuit mijn tas gehaald (die had ik daar ’s nachts ingestopt omdat ik bang was dat hij anders nat zou regenen) en ben verder gaan lezen.

Ik lees ‘Embrace’ van Taryn Brumfitt over haar Body Image Movement. Heel interessant! Het is bijna mijn verhaal met mijn lichaam en het is exact dezelfde missie die Ingrid & ik hebben met Love Your Lijf. Heel gaaf en inspirerend om te lezen hoe Taryn zo’n grote mondiale beweging in gang heeft gezet!

Ik probeer super stil te zijn, zodat ik niemand wakker maak, maar dan ineens landen er 2 grote vogels op ons golfplaten dak! Wow, wat een lawaai! Gelukkig slapen de meeste mensen hier met oordoppen. Best een goed idee eigenlijk.. Haha!

Stilletjes sluip ik uit de kamer en ga buiten naar het (primitieve) toilet. Oh, shit! Ik ben ongesteld.. :s Dat verklaart een hoop.. Die onrustige nacht, last van mijn buik en rug. Ik wist dat het eraan zat te komen, maar toch wel vervelend hier. Hoop gedoe op deze hoogte en met dit soort toiletjes of nog erger: GEEN toiletjes..

We gaan weer lopen. Sara heeft gisteren haar schoenen (en handen) geplakt met superglue. ‘Op hoop van zegen!’ zoals Peter zou zeggen..

Met mij gaat het vandaag minder goed. Door de ongesteldheid en het slechte slapen, voel ik me niet goed.
Ik ben heel duizelig en zeker op deze hoogte is dat erg vervelend. Ik dacht eindelijk door te hebben hoe mijn lichaam reageerde op deze omstandigheden: Had een perfect tempo gevonden voor stijgen en dalen en kon mijn hartslag goed onder controle houden.
Dat gevoel was helemaal weg nu! Bij het eerste klimmetje, stond ik te tollen op mijn benen. Ik vertrouwde mijn lichaam niet meer en werd hier erg onzeker van. ๐Ÿ™
Ineens kwamen ook alle emoties los en ik begon te huilen. De afgelopen tijd is er natuurlijk ook heel veel gebeurd, zeker ook met het schrijven en het uitkomen van mijn boek. Dat kwam nu ook allemaal boven.

Gelukkig waren Sara en Silva heel lief voor me en naar mate de dag vorderde ging het gelukkig wat beter. Even wat eten deed ook goed. Ik ben hier superblij met m’n Eat Natural reepjes!

2 Dagen eerder heb ik mijn Polar-horloge afgegeven aan iemand die last had van hartkloppingen en een sterk verhoogde hartslag. Met hem gaat het inmiddels veel beter, dus ik heb mijn horloge weer teruggevraagd. Meten is weten he?! Dat gaf mij ook weer een stukje meer inzicht en controle.

Helaas heb ik niet echt van de tocht kunnen genieten en was ik heel blij toen we aankwamen: ‘We made it! Lo Monthang! De ommuurde stad.’

Maar… Een geluk bij een ongeluk: Omdat ik me niet goed voelde, kregen Sara en ik 1 van de 2 kamers met aangesloten badkamer!! ๐Ÿ˜€ For 2 nigths!! Jippie!

De lunch stond al klaar en er waren weer allemaal mooie, lieve vrouwen die ons eten maakten. Toch maar even met ze op de foto!
Bijna iedereen is hier zo klein! Een heel grappig gezicht op die foto’s! ๐Ÿ™‚

Tussen 15.00 en 17.00 uur konden we de ommuurde stad in, dus even snel opfrissen en door!
Wat was het prachtig! De kloosters, school voor monniken, de mooie mensen. Er is hier zoveel te zien! Het is eigenlijk niet te beschrijven.. Dus jullie moeten zelf maar een keertje naar dit prachtige land gaan!

Maar op een gegeven moment was ik zo koud en moe, dat ik alleen maar terug naar het hotel wilde. En Chris bellen. Want ik mis hem heel erg en heb nog niks teruggehoord van hem. Gelukkig nam hij gelijk op. Oh, wat fijn om zijn stem weer te horen! Het is pas ruim een week geleden, maar het lijkt wel weken geleden dat ik hem heb gezien..
Even 5 minuutjes kletsen, maar wat is dat fijn! Ik kan er weer even tegenaan! ๐Ÿ™‚

Ik kruip onder een dekentje en lees verder in Embrace. Als ik geen zin meer heb, besluit ik de reading van medium Esther Stevens nog eens terug te luisteren. Nou, tranen met tuiten hoor.. Pfff… Maar wat mooi en wat ontzettend kloppend allemaal! Sommige dingen was ik alweer vergeten!
En ook gewoon fijn om alle emoties er gewoon even te laten zijn. Morgen ga ik de tweede reading ook nog eens luisteren. Die heb ik nog helemaal nier teruggeluisterd. Maar voor vandaag heb ik even genoeg gejankt! ๐Ÿ˜‰

Vrijdag 28 juli: Shyanbochen – Ghami

Vandaag hebben we iets kunnen ‘uitslapen’. We gingen om 7.30 uur ontbijten in plaats van de gebruikelijke 7.00 uur
Dat was we fijn, want ik heb het ijskoud gehad vannacht! Het was helemaal niet zo koud, maar mijn hele lichaam was van slag. Waarschijnlijk van de inspannende tocht en misschien omdat ik een beetje verbrand ben.

Ik heb een paar uur wakker gelegen van de kou, maar ben daarna wel in slaap gevallen en alsnog aardig wat uurtjes kunnen maken. Overall slaap ik eigenlijk bijna net zo goed als thuis. Heel fijn! En helaas kan niet iedereen hier dat zeggen…
Goed slapen maakt wel enorm veel uit op dit soort dagen!

Ik ben de dag begonnen met een flink ontbijt: Pannenkoek met appel EN scrambled eggs! Why choose?! En een beetje eiwit is toch ook wel fijn.
Alleen de pannenkoek was trouwens al een hele maaltijd. Die was bijna een centimeter dik volgens mij. Daar kom ik de ochtend wel op door! Pancake Power!!

De tocht was echter wederom pittig. We begonnen gelijk met een flinke klim. Ik heb het zwaar gehad. Ik moest echt heel langzaam lopen, met heel kleine pasjes, om mijn hartslag een beetje onder controle te houden. Ik ben wel heel blij met mijn Polar horloge hier! Meten is weten. Het geeft heel veel informatie over hoe mijn lichaam reageert op de hoogte, het stijgen, de afstanden etc. Fijn!
Je hebt namelijk van te voren geen idee hoe je lichaam reageert hierop. Je kunt nog zo fit zijn en wel enorm last krijgen van hoogteziekte. Het zegt niks..

We hebben wat prachtige foto’s gemaakt. O.a. nog 1 met een Saddhu, een hindoe heilige.

De rest van de toch was ook zwaar, waarschijnlijk door de lange dagen van gisteren en eergisteren. En natuurlijk de hoogte. Het is ook warm en zonnig vandaag. Fijn, maar het maakt het lopen wel zwaarder.

Halverwege hebben we een kleine detour genomen om 2 boeddhistische kloosters te bezoeken. Eenmaal beneden kwamen we een groepje super schattige kinderen tegen. Zie ook de foto’s. Alle mensen zijn zo lief en aardig hier! Ongelofelijk! Gelukkig is het hier (nog) niet zo heel toeristisch. De mensen zijn soms helemaal verbaasd blanken te zien en staren ons na en maken ook foto’s van ons.

We hadden daar trouwens ook mobiel netwerk! Dus toch even een sms-je naar Chris gestuurd:

”Jee, ik heb bereik! Het gaat goed hier! 3e dag lopen. Gisteren een heel heftige, lange dag gehad, maar dat was ook de zwaarste dag, als het goed is.. Het is hier echt prachtig! Mis je wel hoor.. Hoe is het daar? Love you! Xxxxx’

Daarna met een gerust hart weer verder!
Achteraf bleek dat mijn berichtjes helemaal niet aankwamen. Balen! ๐Ÿ™

We hebben vandaag wat eerder geluncht. Want iedereen was moe en hongerig. Dan maar weer Dal Baht! Hopelijk geeft dat weer wat Power. Na de lunch moesten we nog 2 uur lopen.
Sara en ik hebben afgesproken om eens even niet sociaal te doen en 2 uur in stilte te lopen.. Dat wordt een uitdaging voor ons! ๐Ÿ˜‰

De stiltewandeling was heel mooi en fijn. Het eerste half uur was stil zijn niet zo moeilijk. We hingen stijl omhoog, dus niemand kon meer praten.
Op de weg naar beneden was het lastiger, maar ik ben gewoon tussen 2 groepjes in gaan hangen. Het tellen van Silva was heel fijn. 1, 2, 3, … 10 en dan weer opnieuw. Zo was er amper ruimte voor andere gedachtes. Maar op een gegeven moment liep ik zo lekker naar beneden. Ik hoefde niks te doen en alles ging vanzelf. Het was bijna alsof ik zweefde!
Ik voelde me sterk en fit. Vertelde mezelf ook telkens dat ik dat ook ben. Dat ik de hele wereld aankan. In korte tijd heb ik heel veel positieve affirmaties gehad.
Ik visualiseerde daarna dat ik met elke stap dingen losliet. Oude, negatieve overtuigingen, stress & spanningen, negatieve emoties, etc. Het voelde heerlijk! Echt als een soort reiniging. Ik werd er zelfs een beetje emotioneel van.
Na deze tocht zal ik nooit meer hetzelfde zijn. Een nieuwe, schone start!
Wat een fijne ervaring was dit!

Op een gegeven moment begon het te regenen. Niet heel heftig, maar toch maar even ons regenpak aan. Vooral ook voor onze spullen.
Om 16.00 uur kwamen we in Ghami aan.
En wat een prachtig hotelletje!
Met een schoon toilet waar je op kunt zitten! Wat kun je dat soort dingen ineens waarderen! En een douche! Wow!! Helaas was er alleen ook geen elektriciteit.

Ik heb eerst lekker een powernap gedaan. Even mijn ogen een uurtje dicht.
Daarna gegeten en vervolgens lekker gedoucht.

Dit was de eerste douche in 3 dagen. En het was zelfs een warme douche!!
Grappig feitje: Er hing 1 handdoek. Eerst dachten we gelijk dat we er nog 1 moesten vragen, maar eigenlijk hebben ze gelijk ook! Wat een verspilling allemaal bij ons! In een hotel krijg je meestal 4 (!!) handdoeken voor 2 personen voor 1 nachtje. Na 1 nacht gooien we ze allemaal op de grond en verwachten we nieuwe. Belachelijk eigenlijk!

Ook met eten en drinken gaan ze zo zuinig om. Eet of drink het eerst maar op en als je daarna nog iets wilt, kan dat dan nog altijd.

Hier kunnen we nog een hoop van leren!

Trusten!

Donderdag 27 juli: Chele – Shyanbochen

Vandaag is de langste tocht. Het lijkt vandaag echter wel een ziekenboeg. Een van de dames heeft de hele nacht niet geslapen omdat ze hoofdpijn had en misselijk was. Een ander werd ’s morgens ineens niet lekker. Ze moest ineens overgeven bij het ontbijt.

Omdat een paar mensen niet lekker waren namen we een vlakkere, maar langere route. In totaal was dit +-8 uur lopen.

Ik vond zelf het eerste deel ook erg zwaar. Maar met heel rustig lopen was het wel te doen.
Ik was wel heel blij toen we eindelijk bij de lunchplek aankwamen. Honger!!

Sara had ook zo’n honger dat ze er bijna onwel van werd.
We hebben iets langer rust genomen, zodat iedereen even goed kon bijkomen voordat we weer doorgingen.

De tocht van vandaag was 1 groot avontuur! We moesten 2 keer een wilde rivier oversteken met ijskoud water uit de bergen. Er waren geen rotsen om op de stappen dit keer, dus het was schoenen en sokken uit, broek omhoog en gaan! De gidsen hebben ons uitstekend geholpen en zelfs enkelen van ons gedragen.

Toen ik mijn schoenen weer aan wilde trekken, na het oversteken van een rivier, zag ik alleen dat ik een blaar op mijn hiel had. Shit! Ik voelde hem gisteren bij het stijgen al, maar ik dacht dat het wel meeviel. Hij is niet zo groot gelukkig, dus ik heb mijn hiel afgetaped en ben doorgelopen. Vooral bij het stijgen doet het pijn, omdat ik dan achterin mijn schoen gedrukt wordt. Hopelijk gaat het goed zo…

Het laatste stuk vond ik super zwaar. Mijn voeten deden pijn en er leek geen eind aan de klim te komen. We klommen tot 4000 meter en zijn daarna weer een klein stuk gedaald om om 3800 meter te slapen.

Bijna allemaal hadden we last van de hoogte en het snelle stijgen. Tijdens het stijgen voelde ik het ook, maar zodra we weer even daalden, zakte het weer.
Silva kwam met een geniale tip die mij er echt doorheen gesleept heeft.
Eigenlijk heel simpel, maar super effectief: Gewoon je stappen tellen! Elke keer van 1 tot 10 tellen en daarna weer opnieuw beginnen.
Hierdoor focus je je alleen hier maar op en is er geen ruimte voor al die gedachtes over hoe zwaar het is, hoeveel last je van je voeten hebt, hoe lang het nog duurt, etc etc.

Op een gegeven moment kwam er ook ineens een yak op ons afgerend! Wow, je houdt het niet voor mogelijk.. dat kan er ook nog wel bij! Haha!

Maar ik heb het uiteindelijk ook vandaag weer gehaald! Om 19.00 uur kwamen we bij ons guest house aan. What a day..

Ik heb wel flinke hoofdpijn van de inspanningen en ben aardig verbrand. Het gaat zo hard hier! Goed smeren dus!

Maar nu eerst… eten & slapen!

 

Woensdag 26 juli: Dag 1 van de trekking

Kagbeni – Chele

Een dag later begonnen met de trekking, doordat we gisteren de hele dag hebben gereisd.
We hebben dus wat in te halen!

Omdat we hoe dan ook vandaag in Kagbeni moesten zijn omdat ons permit om het Upper Mustang gebied in te komen anders verliep.

We hebben het stuk wat we eigenlijk gisteren zouden lopen vandaag dus gedaan, maar met de Jeep gedaan, anders zouden we niet op tijd aankomen.
We moesten alleen ook een rivier oversteken en dat was met de Jeep niet mogelijk. We zijn dus met een trekker (!!) met z’n allen door de rivier gegaan! Wat een avontuur! Inmiddels hebben we ongeveer alle transport-middelen wel gehad: vliegtuigen in alle soorten en maten, auto’s, busjes, de Jeep, een trekker en natuurlijk de benenwagen.
En op de terugweg pakken we bij slecht weer hoe dan ook de chopper in plaats van nog een keer die helse rit met de Jeep. Oh ja! En een riksha! Die zien we ook veel hier!

De tocht begon al goed: Na ons avontuur op de trekker kwamen we een groep Indiรซrs tegen. Deze Indiรซrs hebben een pelgrimstocht gemaakt naar Muktinath. Ze vonden ons super interessant en wilden graag foto’s van ons maken. Ik ben denk ik wel 30x op de foto gezet. Samen met alle mannen en vrouwen uit de groep. Daarna begonnen ze te dansen. Sara en nog een paar dames uit de groep dansten vrolijk met ze mee. Super leuk! Vol energie en met allemaal leuke foto s en filmpjes trokken we verder.

We hebben ongeveer 6 uur gelopen. Een prachtige tocht door een indrukwekkend berglandschap. Wat is de natuur toch mooi en groots. En wat zijn wij eigenlijk toch nietig..
We moesten meerdere keren een rivier oversteken. Gelukkig lagen er stenen bij de ondiepere riviertjes en een prachtige brug bij een heel grote, woeste rivier.

Het laatste stuk moesten we nog even klimmen. Op zich goed te doen, al voelde ik mijn rechterlijk een beetje.

Samenvattend vond ik vandaag echt een fantastische dag!
We hebben perfect loopweer gehad. Niet te warm, geen regen. Het lopen ging eigenlijk ook heel makkelijk. Dat viel me erg mee, omdat ik helemaal niet meer getraind heb.

Het eten is trouwens ook super hier! Dat had ik echt heel anders verwacht. We kunnen bijna elke keer kiezen uit een uitgebreide kaart.
Als Lunch had ik Dal Bath. En zoals de Nepalezen zeggen: Dal Bath Power- 24 hour!
’s Avonds vegetarische Chowmein met ei. Dat is een Chinees gerecht met noodles.

En Sara en ik hadden 1 van de mooiste kamers! Het is natuurlijk allemaal relatief, maar we voelden ons net een prinsesje. Met prachtig uitzicht op het stadje!
Helaas hebben we alleen geen electriciteit en geen warm water, dus we hebben maar niet gedoucht. Morgen misschien meer geluk daarmee.

Dinsdag 25 juli, de rest van het avontuur

Toen we bij het vliegveld om de Jeeps stonden te wachten, kwam er net een groep Belgen terug van hun Mustang-trekking. We hebben ze een beetje uitgevraagd, maar het bleek een heftige trekking te zijn geweest. 2 van hen zijn zelfs in het ziekenhuis beland! 1 met hoogteziekte en een ander met open wonden aan zijn voeten.. En de Jeep-tocht terug was ook verschrikkelijk vertelden ze.. Oeps… Op hoop van zegen dan maar..

Met 2 jeeps zouden we naar Jomsom gaan. Naar verwachting zouden we ongeveer 10 uur over deze 158km doen.

Het eerste deel -de eerste 90km- zou heel goed zijn. ‘Oompie’ noemde het zelfs een ‘super highway’. In Nederland bestaan dit soort wegen helemaal niet volgens mij.. Niks is geasfalteerd en de wegen zitten vol gaten en hobbels..

Het tweede deel was ronduit levensgevaarlijk!
Al vrij snel was er een ‘little landslide’, waardoor er een grote heuvel zand op de weg lag. Hierdoor was er eerst een verkeersopstopping en uiteindelijk moesten we met de Jeeps over deze heuvel heen.

Onderweg hebben we even geluncht en konden we bijkomen van de angst en het gehobbel.

Na de lunch kwam er nog een slechter gedeelte aan.
We hebben doodsangsten uitgestaan! Nu snapten we eindelijk hoe we 10 uur over 158km konden doen!
Er was een heel gevaarlijk gedeelte waar veel stenen naar beneden kwamen vallen. 2 dagen geleden was de hele weg nog onbegaanbaar geweest door vallende rotsen en hebben ze mensen moeten evacueren. Maar wij kwamen er gelukkig goed onderdoor.

Het is inmiddels bijna 17.00 uur en we moeten er bijna zijn. Maar ineens zien we voor ons een rij auto’s en vrachtwagens stilstaan. ‘Road-obstruction!’ zegt Oompie. Maar gelijk refereert hij ook weer aan een Nepalees gezegde:
‘We have a thousand problems, but no problem!’. Oompie is gelukkig heel positief ingesteld! Haha!

We zetten de jeeps aan de kant van de weg en de gidsen en chauffeurs gaan kijken wat het probleem is.

Er is ook hier een flinke landslide geweest. Nadat het grootste deel is weggehaald, moeten we met de Jeep over de zandberg heen. Heftig!

Maar dit was nog niks vergeleken met de rockslide even later: Door het slechte weer, kwamen er telkens rotsen naar beneden zeilen, die op de weg belandden.
Elke keer moesten de rotsen van de weg gehaald worden en stonden er mannen op de uitkijk. We moesten er toch langs, dus moesten onze backpack voor ons hoofd houden terwijl we zo snel mogelijk met de Jeep er onderdoor reden, toen eindelijk het groene licht werd gegeven! Wow..

En alsof dat nog niet alles was: Een deel van de weg was ook nog weggeslagen door een stroom water. Gelukkig konden we hier net langs zonder naar beneden te storten.

Het werd inmiddels al donker, dus het zicht werd ook steeds slechter.

Bijna 12 uur later komen we uiteindelijk aan in Jomsom. Helemaal gesloopt..

Snel eten, slapen en morgen gaat ons avontuur pas echt beginnen. Dat voorspelt wat..

Dinsdag 25 juli 2017, 8.22 uur

Om 4.15 uur ging de wekker. Ik heb vannacht echt voor geen meter geslapen. Het was zo warm en benauwd.. En natuurlijk een klein beetje zenuwachtig.. ๐Ÿ™‚

Ik vind het niet zo erg. De afgelopen nachten heb ik als een blok geslapen en vandaag zou toch maar een korte wandeling zijn. Zo’n 3 a 4 uur.

Om 5.30 uur zitten we op het vliegveld en om 6.00 uur zouden we vliegen. MITS het weer goed genoeg is.. Positief als altijd, ga ik er vanuit dat dat wel goed komt. Maar toch niet!ย 

In Jomsom is het slecht en ook boven de bergen schijnt het heel slecht te zijn. Shit! Now what?!

We moeten morgen in Kagbeni zijn, anders verloopt ons permit.

Plan B dus! Er zijn 2 opties:

1) Met de jeep. Maar dan is het een 10 uur durende rit over erg slechte wegen en in slecht weer. Of

2) Met een helikopter. Ik vind dit wel een gaaf plan, maar het is erg duur. Als we met 5 man in de heli gaan, is het wel te betalen, maar helaas hebben alleen Silva, Elaine en ik interesse.

We wachten nog even af.. misschien klaart het op. Voor 10.00 uur vanmorgen moet het opklaren, anders wordt er helemaal niet gevlogen. ’s Middags staat er teveel wind.

In de tussentijd probeer ik mezelf te vermaken:

Er ligt nog een broodje naar me te staren. Maar ik heb eigenlijk helemaal geen honger. Ik wacht nog even.ย 

Internet! Shit, die doet het niet.. ๐Ÿ™ย 

Lezen kan ook niet, want mijn boek zit in mijn ingecheckte duffel.

Dan ga ik een gedownloade Netflix serie kijken! Oh nee, die doet het ook niet..

Weet je wat, ik ga eens proberen helemaal niks te doen! Wat een goed idee! ๐Ÿ˜€

Dus ik staat voor me uit en adem diep in en uit.. heerlijk!

‘Of zal ik toch nu dat broodje vast opeten?’ Denk ik.. ‘Nee, dat slaat nergens op. Ik heb nog steeds geen honger.’

‘Of toch even kijken of internet het misschien nu wel doet..’ ‘Nee, Irma, niks doen!’

‘Okรฉ, dit is wel weer heel typerend voor mij.. ik maak er een blogje van!’ denk ik. Dus dat doe ik ook en daarna ga ik weer heel hard verder met ‘niks doen’.. ๐Ÿ˜‰

To be continued…